Spiritueel | Mijn eerste maanviering

Ik heb de maan altijd vereerd. Dat begon al met de maan van de kinderserie De bruine beer in het blauwe huis genaamd Luna en dat resulteert nu in minutenlang staren met een tandenborstel in mijn mik naar onze schitterende begeleider van de nacht. Ze beïnvloed mijn dromen, duwt mijn emotionele rollercoaster nog een extra rondje door en ze laat me meer dingen inzien hoe erg ik die ook weg wil drukken. Ik had al een tijdje de rustplaats Wiksterstee op het oog. In eerste instantie dacht ik lekker wat drinken als ik ooit een gekke ingeving krijg om te gaan fietsen maar later kwam ik achter zoveel mooiere dingen dan “wat” drinken.

Pia, de eigenares, is namelijk een heks. En nee, dat zeg ik niet als “scheldwoord”. Want ik geloof dat deze vrouw zoveel warmte en liefde uitstraalt omdat ze leeft zoals ze leeft. Namelijk in balans met de natuur en in het ritme van de maan. Wow. Dat was wat ik dacht toen ik haar website doorlas. Ik leerde haar beter kennen door een gesprek met Monique van Moon moon, die mij aanraadde om ooit op z’n minst een maanviering te volgen. En na wat twijfelen, geen idee waarom, en na een hele pijnlijke gebeurtenis besloot ik last minute om het te gaan doen. Dus ik contacteerde haar via de website ’s nachts en belde haar de volgende morgen op. Ik kon die dag alleen maar huilen en wilde van de last af die ik met mij mee droeg: het pijnlijke punt dat liefde was afgestorven van beide kanten. Ik leerde die dag door toevallige blogposts en tiktok filmpjes dat de maan mij diep aan het begeleiden was. Dat was moeilijk en hard.

23 juli:
Ik hoop tijdens de maanviering meer dingen te manifesteren zoals het halen van mijn rijbewijs en te leren hoe ik diepe doorgronden makkelijker naast me neer te leggen. De maan staat deze maand in het zonteken Leeuw (mijn sterrenbeeld) en het maanteken staat op Waterman (ook mijn eigen maanteken). Ik heb vandaag meer geleerd over wat mijn tekens betekenen en er kwam zoveel besef naar boven. Dit ben ik. Het voelde voor mij als een grote groeispurt in de spirituele wereld. Ik hoop Pia’s bewustwording te mogen voelen en ook mooie foto’s te kunnen maken van haar natuurplekje. Ben in ieder geval erg benieuwd naar alle prachtige krachtige zielen die er morgenavond zullen zijn.

Rustplaats Wiksterstee

24 juli:
Ik sloeg de deur van de auto dicht en bewandelde de oprit op naar het groepje mensen dat er stond te wachten. We namen kistjes uit een grote schuur mee om op te zitten en liepen naar de tuin en uiteindelijk naar de cirkel. Wat mij verbaasde waren twee jongen meiden die er ook waren. Om eerlijk te zijn had ik mijn leeftijdsgroep niet perse verwacht maar ik vond het direct heel erg prettig dat ze er wel waren. We gingen zitten en kregen te horen wat we die avond gingen doen. Allereerst de cirkel beschermen en reinigen. Vooral het reinigen vond ik heel bijzonder om mee te maken. Daarna vroegen we de windstrekengoden, dieren en aanwezigen om ons te vergezellen tijdens onze viering. Ik vond het heel fijn dat we dat samen deden, ook al sprak er 1 iemand. Het voelde heel erg verbonden met elkaar maar nog wel een beetje onwennig voor mij. Ik was heel erg bezig of ik dingen wel goed deed en dacht over alles nog 3x na voordat ik me weer focuste op het heden. Zoals dat ik per ongeluk tegen de richting aan het terug lopen was naar mijn plek. Dat heeft mij lang te pakken gehad daar op die viering. Want het laatste wat ik wou was negatieve dingen oproepen of doorgeven aan de aanwezigen. We stelden onszelf ook nog voor en luisterden veel naar elkaar.

Pia nam ons mee naar liefde zijn en geven doormiddel van een meditatie. Iets waar ik voorheen dacht nooit het geduld voor zou kunnen geven. Er gebeurde veel met mij toen we allemaal in ons eigen proces zaten. Zo zag ik lichtflitsen in mijn “zicht” en kreeg ik een sterke stekende hoofdpijn in mijn linker voorkant. Ik dacht soms ook dat we klaar waren omdat Pia een pauze inlaste zodat we ons op de opdracht konden richten zoals het geven van een cadeau aan moeder aarde maar dan opende ik mijn ogen al. Het liet me wel glimlachen, misschien dan toch nog ongeduldig.

Het dennenappel ritueel

We kregen ranja of rosé met stokbroodje en we werden ook nog vergezelt door de twee katten van Pia. Hocus en de ander ben ik zijn naam kwijt maar hij was erg pluizig dus ik noem ‘em pluispoes voor het gemak. Daarna deden we een ritueel met een dennenappel en briefje over een blokkade in het leven oftewel geloftes die we ooit hopen waar te maken. Ik moest daar lang over nadenken. Ging ik voor wat mij nu al 2 dagen bezighield namelijk het volgen van mijn liefdeshart of voor een ver gezocht lang geleden belofte die ik tijdens nieuw jaar had afgesproken zoals 5 kilo verliezen. Ik ging voor het eerste want ik wil mij daar nu meer op focussen hoe ik mijn liefde niet teveel kwijtraak maar alsnog wel kan geven. Deze dennenappels gooiden we in het vuur zodat dit het aan kon wakkeren.

Dennenappel in het vuur

Als laatste was er de mogelijkheid voor vrije inbreng. Een lied, gedicht of gedachte. Iemand bracht haar zakje stenen naast het vuur. Speciale stenen want ze had er tekens op geschreven. Ik weet alleen niet meer zo goed waar het voor was. Volgens mij inbreng van inzichten tijdens readings. Een ander zong een lied. Tijdens dat lied zag en voelde ik vooral wat het met anderen deed maar ik voelde ook veel trots voor die ene persoon dat degene zo moedig kon zijn dat ze dit durfde. Daarna praatten we wat en kreeg ik weer hoofdpijn, ditmaal aan de rechterkant. Ik weet niet waarom maar ik vermoedde dat iets mij wat wilde vertellen. Opvallend was dat mijn buikpijn van mijn menstruatie verdwenen was. Ik had de hele dag tot aan die maanviering last hiervan gehad en kon alleen maar op bed liggen.

Aan het einde sloten we de kring. Met het soortgelijke ritueel van aan het begin dus de windrichtingen bedanken voor het bezoek, het vegen en een afsluitende aanraking in een kring met het bedanken van vriendschap. Het begon ook langzamerhand te onweren met felle flitsen en mooie roze wolken van de zonsondergang dus de helft, inclusief ik, vertrok naar huis.

De tafel van Pia

Conclusie:
Ik heb veel geleerd. Niet perse hetgene wat ik in gedachten had maar hoe het was om mijn hart te luchten omdat ik niet veel mensen ken die geïnteresseerd zijn in deze lifestyle en het was heel erg verbonden en ik voelde ons echt als kring samen gebracht. Door naar hun verhalen te luisteren, het dennenappel ritueel en de overlading aan emoties, kwam ik tot de conclusie dat ik mijn liefde heus mag gaan geven maar mijzelf daarin niet teveel moet overgeven. Ik weet nog niet hoe ik dat ga doen en natuurlijk was ik mij hierin wel bewust maar het was weer een soort van wake up call voor mij. Ik vond het fijn hoe er veel waardering was voor elkaar en elkaars verhalen. En ik voelde me omarmd doordat veel mensen dezelfde mindset hadden en we hier over eens konden zijn. En hoewel ik in het begin wat mij onwennig voelde en nog teveel bezig was wat anderen van mij dachten, hoe ik overkwam en of ik het überhaupt wel goed deed, vloeide dat langzaam ook weg. Toen voelde ik echte verbintenis en was het oké voor mij. Zeker de moeite waard en voor herhaling vatbaar.

Visual Portfolio, Posts & Image Gallery for WordPress

Liefs,
Marissa.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *